De huidige Vlaamse regering heeft er 1 jaar opzetten van haar bestuursperiode die nog loopt tot 2014. Hoe ver staan we na één minister Pascal Smet?

Het hoeft nauwelijks nog te worden herhaald, mar deze nieuwe regering kwam onmiddellijk in zwaar weer n.a.v. de bankcrisis die eind 2008 in volle hevigheid heeft toegeslagen. Deze Vlaamse regering had geen 10 alternatieven om de crisis op te vangen. Daarvoor was deze crisis te mondiaal en het actieterrein van een Vlaamse regering veel te beperkt.

We werden als sector onderwijs vanaf september 2009 onmiddellijk geconfronteerd met een besparingsplan waar niemand kon achter staan, maar waarbij we toch het volgende willen herhalen. Ten eerste werd het onderwijs verhoudingsgewijs minder getroffen dan andere maatschappelijke sectoren. Ten tweede zijn we er als vakbonden in geslaagd om de besparingen weg te houden van de kerntaken van onderwijs. Het personeel dat rechtstreeks in contact komt met kinderen/jongeren mocht immers niet getroffen worden door deze besparingen.

Inmiddels zijn we een jaar verder en zitten we volop in de CAO-onderhandelingen. Zoals  u weet hebben we een eisencahier ingediend die voornamelijk kwaliteitseisen bevat. Toch zijn deze onderhandelingen midden in een aanslepende crisis niet gemakkelijk. We hopen in het najaar met resultaten naar voor te komen en dit met onze leden te bespreken. Hoe we het ook draaien of keren, de financiële toestand van het land, federaal of Vlaams, blijft ons grote zorgen baren. We zullen, samen met de minister, ons goed moeten bezinnen hoe zijn onderwijspolitiek verder gestalte zal krijgen tegen deze achtergrond.

De ambities die uitgaan van de beleidsbrief 2009-2014 zijn niet mis. Denken we aan het op sporen zeggen van de hervorming van het secundair onderwijs, het hoger beroepsonderwijs concreet vorm geven, het hoger onderwijslandschap vorm geven en rationaliseren, participatie aan levenslang leren verhogen, kleuterparticipatie maximaliseren, DKO verdiepen en verbreden, de financiering van het hoger onderwijs evalueren, besturen en verhogen en investeren in duurzame en moderne infrastructuur. Het moge duidelijk zijn:  aan ambitie geen gebrek. Vraag is natuurlijk hoe deze ambities ook realiseren? We stellen nu reeds dat onder geen enkel beding een onderwijsniveau of –sector door middel van besparen mag opdraaien om andere belangrijke projecten in onderwijs te financieren.
Dat de crisis de bevolking treft moge duidelijk zijn. Meer dan ooit zal onderwijs aandacht moeten krijgen als één van de sleutels om uit de crisis te komen. Zware lasten moeten op kapitaalkrachtige schouders komen en niet op de schouders van zij die reeds dag in dag uit inspanningen leveren.

Maar vooreerst wensen we onze leden een welverdiende zomervakantie toe. Het is niet gegund maar zeker verdiend  uit naam van de honderdduizenden jongeren in Vlaanderen.

hugo.deckers@acod.be